Loopgips-pootje

Gisteren mocht eindelijk die eerste zware gips er af! Ik kreeg er een rood gipspootje voor in de plaats. Eentje waar ik dankzij een gipsloopzool mag mee stappen. Woohoo, wat een vrijheid! Eindelijk weer in eigen bed kunnen slapen, niet constant afhankelijk zijn van anderen (omdat je met die krukken niets kan meenemen), gewoon in huis kunnen rondstappen zonder buiten adem te zijn van het hobbelspringen,...
De eerste euforie is er en we zijn dus op de goeie weg. Al wil dat nog niet zeggen dat we er zijn.
Het is een kleine breuk (paar schilfers) net tussen enkel en voet. Gisteren ook zelf de rx-foto's gezien van de dag zelf, daar zie je idd weinig breuk op. Blijkbaar vooral ligamenten die de val opgevangen hebben.

Voet ziet blauw, geel en paars en plek van de breuk is nog pijngevoelig, dus daarom nog gips voor stabilisatie.

Over 2 weken mag normaal deze gips er af en dan kijken we verder. Hopelijk is het dan goed genoeg genezen om zonder gips of ondersteuning te kunnen functioneren en kan ik daarna nog 2 weken revalideren (mijn briefje loopt nu tem 14 aug) en dan opnieuw aan het werk.

J in Zwitserland

J ging voor de 1e keer met KrisKras op jongerenreis. Ivm datums (rekening houdende met scoutskamp en herexamens) en kostprijs, werd het 10 dagen Evolène, Zwitserland.
En niet zomaar luilekkervakantie maar een echt wandelvakantie waarbij hij iedere dag wel op pad ging, met als hoogtepunt de trekkershutten-driedaagse.
Op hun vrije dag koos hij dan ook nog voor een via ferrata waarbij hij blijkbaar veel te snel ging om op foto te staan (ja, dat ene stipje midden op de foto bijna bovenaan op die steile bergwand, dat is hem!) en hij helemaal geen last had van hoogtevrees.
Hij is thuis gekomen met mooie herinneringen na een prachtige reis en hij ziet het helemaal zitten om nog eens zo'n wandelvakantie te doen!

B en N in Werchter

De blogpostjes hebben wat vertraging op gelopen wegens drukke dagen en dan gips. Maar hier nog wat impressies van B en N op Werchter. Vooral N was daar volledig in haar element. Ze heeft de groepen gezien die ze wou zien, leefde zich volledig uit op het festival, scoorde foto's met deelnemers van De Mol 2026 en werkte ook hard wanneer nodig. De zondagavond was ze wel volledig ko. Maar beiden zijn het erover eens dat ze zich daar volgend jaar opnieuw mag aanmelden voor vrijwilligerswerk.

Totem met adjectief

M haalde 3 jaar geleden zijn totem: Maraboe.
Dit jaar kreeg hij op scoutskamp ook zijn adjectief: fantasierijk. Het past echt volledig bij hem en hij is dan ook terecht heel blij en trots.

Pootje in 't gips

In de buffelgrot ben ik over een verhoging gestruikeld en ben ik heel slecht terecht gekomen. Serieus wat pijn en direct voelen dat het niet goed is. En ik bleek gelijk te hebben...
Eerst naar de EHBO, waar er gedacht werd dat het niet gebroken was. Ik krijg een zalf tegen de pijn en een ice-pack tegen de zwelling. Niet voldoende en dat was snel duidelijk. Dus dan maar met een taxi naar spoed.
Ongelofelijk snel geholpen geweest op spoed van Cadix in Antwerpen. Even wachten voor triage, beslist om foto's te nemen en een kwartier later was dat al gebeurd. En nog geen 10min later het verdict: kleine breuk in de voet/enkel. Gips voor een week en dan terug naar orthopedie om te laten checken. Minstens 2 weken niet werken.
Tussendoor regelmatig contact gehouden met N, metekindje J, B en Ma.
B was net M gaan oppikken op scoutskamp dus dat was niet ideaal maar hij kon me later wel oppikken op spoed.
N heeft supergoed de verantwoordelijkheid opgenomen voor J. Haar gerustgesteld, haar afgeleid, haar verder entertainen,... zonder in paniek te schieten. En intussen berichtjes naar mij om te checken, want ze was natuurlijk wel bezorgd. Zo blij dat ik wist dat ik haar blindelings kon vertrouwen om de zorg voor J verder op te nemen zodat ik met een gerust hart hen kon achterlaten om zelf naar spoed te gaan.
Intussen zijn we 48u verder en gaat het met ups en downs. De pijn valt over het algemeen goed mee. Het immobiel zijn is hel! Het wordt dus veel delegeren (dat lukt nog wel) en vooral doseren in wat ik wil/kan doen. Gisteren was daar even het deksel op de neus: was geplooid en daarna mee om metekindje naar huis te brengen en in de namiddag toch 1,5u geslapen.
Vandaag lukt iets beter: kunnen douchen (positief blijven, het is gelukt! Hoe, dat vraag je beter niet...), wat was plooien en strijken en op de laptop bezig zijn. Maar plezant is anders. Sukkelen voor de kleinste dingen en dus hulp nodig bij zowat alles, dat blijft. En dat zal de komende dagen nog zo zijn. Morgen een afspraak proberen maken in UZ (zodat we tenminste niet naar Antw moeten rijden) en vooral hopen dat ik vanaf volgend weekend zo'n loopgips/bot krijg en wat mobieler kan zijn ipv afhankelijk van krukken en anderen.
De leuke zomerevents voor de volgende weken moeten we iedere keer bekijken wat mogelijk is (weekendje Oostende, Alcatraz, festival in Duitsland,...). Maar het is nu al duidelijk dat de Taalgrenstrail 35km voor over 3 weken geen optie zal zijn. Gelukkig stond er in de komende weken geen reis gepland en ik hoop/vermoed dat tegen onze reis naar London half september ik weer letterlijk op de been ben.

Zoo met N en metekindje J

Zoals ieder jaar blijft metekindje J rond deze periode wel eens logeren. Om eens iets leuks te doen nu ze wat groter is, gingen we naar de zoo. N wou ook graag mee en aangezien de nichtjes 2 handen op 1 buik zijn, is dat ook gewoon leuk.
Met de trein gingen we op pad en dat verliep vlot. Dan een broodje kopen en naar binnen. Als 1e de vlindertuin waar we prachtige en grote exemplaren zagen. Het was daar wel exotisch warm dus we bleven daar niet lang. Dan naar de aapjes en dat was een schot in de roos. Het was net voedermoment dus ideaal om die allemaal te zien. Daarna via de vogels (die niet op zoveel enthousiasme konden rekenen) naar de pinguins. Ook hier net op tijd voor een voedermoment en metekindje die de pinguins mee wou nemen naar huis. Van daar ging het naar de speeltuin en was het tijd voor middageten.
En daarna ging het fout. Via het ene stuk van de giraffen kwamen we aan de buffelgrot en ben ik gestruikeld. Voor mij zat het plezier er op (zie volgende blogpost). N en metekindje zijn wel verder de zoo gaan verkennen terwijl ik naar het ziekenhuis ging. Ze zagen nog de giraffen, de olifanten, zebra's (die waren favoriet!) en haaien (ook een grote hit!). Tussendoor was er nog tijd voor een ijsje en op het einde kreeg J nog een zebra-knuffeltje. De nichtjes trokken dan richting huis, met nog een tussenstop in het park en de frituur omdat N in de chaos geen sleutel bij had. 

Al bij al hadden ze nog een fijne namiddag samen!