Steunkousen Werelddownsyndroomdag

Op werelddownsyndroomdag zetten we M en alle mensen met down eens extra in de kijker.
Want anders zijn is ok!
#steunkousen

Paaskuiken: het resultaat

Paaskuiken maken

Om in de namiddag het schoolwerk toch even te vergeten, probeer ik wat creatieve dingen met hen te doen.
Deze week gingen we met papier-maché aan de slag. Een ballon beplakken met repen krantenpapier en behangerslijm. Daarna schilderen (N koos na de 1e laag toch nog voor een ander kleurtje). En dan afwerken met vleugels, een snavel, pootjes, een strik,... geknipt uit gekleurd papier.

Impact

Onze pubers behoren niet tot de categorie die genieten van de tijd thuis. Er worden vragen gesteld, bedenkingen ge-uit,... Nog geen week na de 'lockdown-light' (zoals de overheid dit noemt), blijkt het al moeilijk te zijn.
Het niet naar buiten mogen (oa speeltuinen zijn afgesloten), de vrienden moeten missen, geen leuke vooruitzichten (We zagen hier al de scoutskampen geannuleerd, een concert waar maanden naar uitgekeken werd dat verplaatst zal worden, geen weekendje zee om even uit te waaien want zelfs een 2e verblijf mag niet gebruikt worden aan de kust,...) begint zijn tol te eisen. De eerste traantjes vloeiden al.
Ook wijzelf voelen de impact van deze beslissingen.
Het zullen nog moeilijke weken worden. En dan maar hopen dat na de paasvakantie de maatregelen versoepelt worden!

Thuis-onderwijs week 1

Wanneer de scholen gesloten zijn, blijft er wel huiswerk en taken komen. Op zich geen probleem mee. Het helpt de verveling tegen te gaan, de pubers blijven betrokken bij school, ze blijven de leerstof inoefenen. We proberen er over te waken dat het wel in evenwicht blijft.
En gelukkig mag/moet ik 1 dag per week thuisblijven omdat we op het werk in minimumbezetting werken, om het zo lang mogelijk te kunnen bolwerken tijdens deze crisis. Ook B is door zijn ouderschapsverlof op vrijdag thuis. Dat zorgt er voor dat we op deze dag wat meer tijd hebben om schoolwerk op te volgen, M wat extra aandacht te geven en hem iets te kunnen aanbieden wat hij leuk vindt om te doen,...
De hele week al zijn J en N bezig met online-huiswerk, challenges,...
M krijgt via whatsapp spraakberichten doorgestuurd van zijn begeleidster en hij krijgt ook werkblaadjes doorgestuurd die wij dan printen voor hem. Na 4 dagen zo werken, mocht hij vandaag 'kookles' volgen. Samen met B maakte hij wortel-preisoep.

Lockdown-light - buitenspelen

Sinds woensdag 18 maart om 12u zitten we in een lockdown-light. De niet-essentiële winkels zijn dicht, enkel verplaatsingen naar het werk en om inkopen te doen, mogen nog. En je mag ook nog een wandeling maken, enkel met het eigen gezin en met voldoende afstand met andere mensen.
Omdat de kinderen al sinds maandag geen school hebben, proberen we een evenwicht te vinden tussen werk/thuiswerk, schoolwerk, ontspanning, huishouden,... De ene dag lukt dit wat beter dan de andere dag.
Gisteren was het mooi weer en kozen we in de namiddag voor buitenspelen. Wat energie kwijtraken, wat plezier maken. Het deed deugd!

Outdoor

Vorige zondag mochten we nog altijd buiten komen, dus profiteerden we er van om met het hele gezin even een frisse neus te halen.

Beslissingen

Na een aantal dagen goed na te denken over wat ik met de blog wou doen, denk ik dat ik er uit ben.
Het feit dat die cyberpest-aanval van kennissen kwam, zindert nog altijd na. Op facebook heb ik serieus beperkingen ingevoerd. Foto's van de kinderen komen enkel nog voor een select publiek. Als ik een mening heb, zal dit voor een nog minder mensen zichtbaar zijn. Ook al zei ik niets verkeerds, het bleek dat alles tegen jou kan gebruikt worden. Ik ben nu dus heel voorzichtig geworden met wat ik durf te zeggen. Ik ben ook grondig door de contactenlijst gegaan.
Aan de andere kant vind ik het wel leuk om deze blog bij te houden. Wat hier op staat, is vooral een foto-dagboek van ons gezin en spellen die we spelen.
Dus op dit moment blijf ik verder posten.

Over heksenjacht en cyberpesten in corona-tijden

Het is niet mijn gewoonte om grote artikelen te schrijven. En ik hou persoonlijke meningen,... dan ook liever wat privé (beperkte groep mensen op facebook) ipv die openbaar op een blog te zetten. Maar nu moet er mij toch iets van het hart.
De manier waarop mensen in deze tijden met elkaar omgaan jaagt mij meer schrik aan dat het virus zelf. Het feit dat wij nog de natuur in gegaan zijn -iets wat niet verboden werd, nee, zelfs eigenlijk aangeraden werd- zorgde voor heel wat negatieve reacties.
Het werd bijna een heksenjacht, met allerlei beschuldigingen,...
Op de facebook van een kennis kreeg ik voor de 1e keer te maken met cyberpesten. Een persoon ging op mijn profiel op zoek naar alle info die ze kon vinden om mij persoonlijk aan te vallen. Niet leuk, maar het raakte mijn koude kleren niet. Net omdat er enerzijds bijna niets openbaar staat en anderzijds omdat iemand die ik totaal niet ken er voor mij ook niet zo toe doet wat die over mij denkt.
Maar heksenjagers zijn jammer genoeg hardnekkig en overal te vinden.
Na de volgende dag opnieuw naar buiten gegaan te zijn en een oproepje om op facebook ipv enkel maar waarschuwingen over corona te posten ook iets leuks te posten. En de melding dat vrienden bij ons nog welkom waren thuis (iets wat ook niet verboden is tot op heden) volgden er -nu op mijn eigen profiel- een aantal reacties. Ik had aangegeven geen discussie te willen. Na het verwijderen van een reactie, werd ik aangevallen. Iemand postte een bericht op zijn eigen profiel waarbij ik volledig door het slijk werd gehaald, met naam, job, berichten uit een gesloten groep die gedeeld werden,...
Ondanks herhaaldelijk vragen om dit te verwijderen en in gesprek te gaan met mij/ons, weigerde die persoon dit.
Zo'n cyber-aanval, van iemand die je als kennis/vriend beschouwt is echt hard. Het feit dat je privé-info gewoon te grabbel gegooid wordt terwijl je allerlei bagger over je heen krijgt, laat zijn sporen na. Het feit dat een aantal 'vrienden' vinden dat je overdrijft, maakt het nog pijnlijker.
Mijn vertrouwen in heel wat mensen heeft een deuk gekregen. Mijn 'vrienden'lijst is een heel stuk kleiner geworden.
Dit zorgt er ook voor dat ik twijfel of ik deze blog niet zou opdoeken.

Op stap in Corona-tijden

Nu mogen we nog naar buiten gaan om een frisse neus te halen.
Dus deze ochtend trokken N en ik samen met P naar de Gentbrugse Meersen. De overvloedige regenval van de voorbije weken en maanden was nog duidelijk te zien. Het zonnetje zorgde wel voor een uitgelaten stemming.
Wij genoten ervan!