De eerste 5 meter al kwispelend en happen naar de sneeuw. De volgende 5 meter naar het pleintje was al wat meer tegenzin om vooruit te gaan. En daarna op het pleintje zat hij met zijn pootjes helemaal in de sneeuw en zakte hij tot zijn buik weg. Nee, dat was echt niet zijn ding. Het kwispelen was weg, het boos kijken kwam in de plaats. We zijn toch nog even naar het park gewandeld maar je merkte dat hij er helemaal geen zin in had. Nat, koud. 'Ieuw, er hangt sneeuw aan mijn pootje'. Hij was dan ook blij wanneer we terug thuis waren en ik hem in een warm badje zetje. En wanneer hij in de zetel mocht zitten bij mij, was hij dolenthousiast. Ons schoothondje.
P was intussen opgewarmd en dan heb ik voor mezelf ook maar een opwarmertje genomen. Een warme chocomelk met slagroom, bij de lichtjes van de kerstboom. Gezellige afsluiter van een wandelnamiddagje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten