Nog nooit eerder was ik een volledig weekendje helemaal alleen thuis. Al mag je dat alleen wel tussen haakjes zetten, want P loopt hier ook nog rond. Ik had gedacht wat me-time te hebben met lang slapen, genieten van een goed boek en een glaasje wijn, spelletjesnamiddag met vriendin S, lekker luie zondag,...
Sommige dingen zijn goed gelukt (het was echt een gezellige namiddag samen), andere zaken lopen volledig in het honderd.
En dat is vooral te wijten aan meneer P. Op 1 of andere manier lukt het niet meer om hem alleen te laten. Niet overdag maar nu ook niet meer 's nachts. Wanneer hij ongeveer 1,5u alleen is beneden, begint hij non-stop te blaffen. Wanneer je dan beneden komt, heb je een hond die eerst volledig in stress is, daarna aan het kwispelen gaat wanneer hij je ziet en niet snapt waarom je boos bent. Verlatingsangst, lijkt het wel. Maar dat heeft wel zijn effect. Afgelopen nachten heb ik meer niet dan wel geslapen. Tussen 1u en 2u standaard 4-5x opstaan (laten blaffen 's nachts is echt geen optie, de buren hebben ook hun rust nodig), vanaf 5u-5u30 hetzelfde stramien. Maar ook bijslapen overdag is geen optie, want ook dan begint hij na een uurtje al te blaffen en houdt niet op.
Ik probeer hem nu overdag genoeg wakker te houden, voldoende beweging te geven, regelmatig met hem bezig te zijn,... in de hoop dat hij 's nachts zo moe is dat hij dan effectie slaapt. Tot hiertoe is het geen succes.
Gelukkig zie ik hem graag en kunnen we allebei wel genieten van de wandelingen samen in de Gentbrugse Meersen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten