Eerst naar de EHBO, waar er gedacht werd dat het niet gebroken was. Ik krijg een zalf tegen de pijn en een ice-pack tegen de zwelling. Niet voldoende en dat was snel duidelijk. Dus dan maar met een taxi naar spoed.
Ongelofelijk snel geholpen geweest op spoed van Cadix in Antwerpen. Even wachten voor triage, beslist om foto's te nemen en een kwartier later was dat al gebeurd. En nog geen 10min later het verdict: kleine breuk in de voet/enkel. Gips voor een week en dan terug naar orthopedie om te laten checken. Minstens 2 weken niet werken.
Tussendoor regelmatig contact gehouden met N, metekindje J, B en Ma.
B was net M gaan oppikken op scoutskamp dus dat was niet ideaal maar hij kon me later wel oppikken op spoed.
N heeft supergoed de verantwoordelijkheid opgenomen voor J. Haar gerustgesteld, haar afgeleid, haar verder entertainen,... zonder in paniek te schieten. En intussen berichtjes naar mij om te checken, want ze was natuurlijk wel bezorgd. Zo blij dat ik wist dat ik haar blindelings kon vertrouwen om de zorg voor J verder op te nemen zodat ik met een gerust hart hen kon achterlaten om zelf naar spoed te gaan.
Intussen zijn we 48u verder en gaat het met ups en downs. De pijn valt over het algemeen goed mee. Het immobiel zijn is hel! Het wordt dus veel delegeren (dat lukt nog wel) en vooral doseren in wat ik wil/kan doen. Gisteren was daar even het deksel op de neus: was geplooid en daarna mee om metekindje naar huis te brengen en in de namiddag toch 1,5u geslapen.
Vandaag lukt iets beter: kunnen douchen (positief blijven, het is gelukt! Hoe, dat vraag je beter niet...), wat was plooien en strijken en op de laptop bezig zijn. Maar plezant is anders. Sukkelen voor de kleinste dingen en dus hulp nodig bij zowat alles, dat blijft. En dat zal de komende dagen nog zo zijn. Morgen een afspraak proberen maken in UZ (zodat we tenminste niet naar Antw moeten rijden) en vooral hopen dat ik vanaf volgend weekend zo'n loopgips/bot krijg en wat mobieler kan zijn ipv afhankelijk van krukken en anderen.
De leuke zomerevents voor de volgende weken moeten we iedere keer bekijken wat mogelijk is (weekendje Oostende, Alcatraz, festival in Duitsland,...). Maar het is nu al duidelijk dat de Taalgrenstrail 35km voor over 3 weken geen optie zal zijn. Gelukkig stond er in de komende weken geen reis gepland en ik hoop/vermoed dat tegen onze reis naar London half september ik weer letterlijk op de been ben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten