Zorgen om P

Toen ik zaterdagnacht thuis kwam, was P enthousiast om mij te zien, maar dat duurde niet lang. Hij begon al snel moeilijk te ademen. En toen ik hem buiten wou laten, wiebelde hij op zijn poten en viel hij neer met zijn pootjes naar de zijkant. Intussen was hij aan het piepen en janken, schokten zijn pootjes en daarna werden die helemaal stijf en was hij bewusteloos. Wat later had hij urineverlies en bleef hij gewoon zo liggen op zijn zij.
Ik was helemaal in paniek, heb B wakker gemaakt en toen we terug beneden kwamen liep P wat versuft rond. Hij snapte helemaal niet wat er gebeurd was, waarom hij daarna gewassen werd,... Bleef nog even suf maar kwam stilletjes aan terug op zijn positieven.
Een epilepsie-aanval, dat was al snel duidelijk.
Ik was er toch niet gerust op en heb de nacht samen met P in de zetel doorgebracht. P nogal rusteloos, zelf geen oog dicht gedaan. Zondag overdag waren we dus beide heel moe. P had ook niet veel eetlust.
Gelukkig konden we op maandagochtend al bij de dierenarts terecht. Het werd wel serieus genomen en er werden allerlei tests gedaan. De fysieke testen rond oa reflexen waren allemaal ok. Het bloedonderzoek was echter niet goed. Te hoge waardes voor de lever. En dat kan ernstig zijn (tumor, vergiftiging,...) en mogelijks epilepsie-aanvallen veroorzaken. Over 1,5 week staat een echo van de lever gepland om meer duidelijkheid te verkrijgen.
Afwachten dus. En duimen voor goed nieuws.
Op dit moment is P terug zijn vrolijke zelf, al merk ik dat hij toch wat aanhankelijker is en minder actief blijft tov er voor. Met bijna 10 jaar is hij intussen ook al wat ouder en moeten we er stilletjes aan rekening mee gaan houden dat hij er misschien niet meer zo lang gaat zijn. Dat is toch wel even slikken, ik mag er echt nog niet aan denken dat ik mijn lieve vriendje kan verliezen.